„The Mist” to najnowsza kompozycja autorstwa Michał Martyniuk – pianisty i kompozytora od lat poruszającego się na styku współczesnego jazzu, improwizacji i wyraźnego, groove’owego pulsu. Utwór stanowi zapowiedź nadchodzącego wydawnictwa „LIVE at Radio Szczecin” i już od pierwszych taktów zdradza, że mamy do czynienia z muzyką skupioną na atmosferze, narracji i uważnym dialogu pomiędzy muzykami.

„The Mist” rozwija się powoli, niemal filmowo. Centralnym punktem kompozycji jest motyw melodyczny oparty na powtarzalnym, osadzonym w rytmie groove’ie, który tworzy przestrzeń dla improwizacji. Tytułowa „mgła” nie jest tu tylko metaforą – to sposób prowadzenia muzycznej opowieści. Brzmienia są miękkie, chwilami nieostre, jakby dźwięki wyłaniały się i znikały w półcieniu.

Piano Martyniuka prowadzi narrację z wyczuciem i spokojem, nie dominując, lecz inicjując kolejne dialogi. Kontrabas nadaje całości głębi i stabilności, a perkusja buduje puls w sposób oszczędny, ale sugestywny. Trio funkcjonuje jak jeden organizm – reagujący na najmniejsze zmiany dynamiki i frazowania.


Utwór pochodzi z koncertowej sesji nagranej w Radiu Szczecin, co słychać w jego naturalności i swobodzie. Nie jest to studyjna perfekcja, lecz zapis chwili – z oddechem sali, z energią wspólnego grania i subtelnym napięciem charakterystycznym dla występów na żywo. Dzięki temu „The Mist” zachowuje autentyczność, która coraz rzadziej bywa obecna w mocno wygładzonej produkcji studyjnej.

„The Mist” pokazuje Martyniuka jako artystę świadomego własnego języka muzycznego. To jazz nowoczesny, ale zakorzeniony w tradycji; improwizowany, lecz klarowny formalnie. Utwór nie epatuje wirtuozerią, zamiast tego stawia na klimat, wspólną narrację i subtelną emocjonalność.

Jako zapowiedź całego „LIVE at Radio Szczecin”, kompozycja budzi apetyt na więcej. Sugeruje, że nadchodzące wydawnictwo będzie nie tylko dokumentem koncertu, lecz także spójną artystyczną wypowiedzią – zapisem spotkania miejsca, muzyków i chwili.

„The Mist” to utwór, który nie narzuca się słuchaczowi. Wciąga stopniowo, zostaje w pamięci dzięki nastrojowi i delikatnemu napięciu. To propozycja dla tych, którzy w jazzie szukają przestrzeni, oddechu i opowieści – muzyki, która bardziej sugeruje niż dopowiada.