Są utwory, które pulsują emocjami – jednocześnie niosą euforię i odbierają spokój. Tak właśnie działa debiutancki, solowy singiel Jurka Mernera „Sam na sam”.

To historia o emocjonalnym uzależnieniu – o tej delikatnej granicy między fascynacją a utratą równowagi. O nieustannym potrzebowaniu kontaktu, o telefonach bez powodu i spotkaniach, które zawsze kończą się tak samo – pragnieniem bliskości, bycia tylko we dwoje.

„Sam na sam otwiera zupełnie nowy etap w mojej twórczości. To piosenka bardziej osobista, dojrzalsza. Opowiada o uzależnieniu od drugiej osoby – zarówno emocjonalnym, jak i fizycznym. Może nawet o miłości, która bywa toksyczna, o tej fiksacji, od której trudno się uwolnić. Ale gdy pomyślę o tym głębiej, to przecież opowieść o codziennej, prawdziwej miłości – tej, w której mimo różnic wciąż chcemy być razem. To utwór o chemii, która potrafi być silniejsza od nas samych*” – mówi Jurek Merner.

Muzycznie „Sam na sam” łączy radiową lekkość z wrażliwością indie i alternatywnego popu. Pulsujący rytm, przestrzenne aranżacje i melancholijny wokal tworzą klimat zawieszony między snem a rzeczywistością. Tekst powstał we współpracy z Arkiem Sitarzem i zapowiada nowy etap artystycznych poszukiwań Mernera.


Dotychczas znany jako współtwórca zespołu Kroki, z którym zdobył dwie nominacje do Fryderyków, oraz jako autor projektu Giss, docenionego przez The Rolling Stone France – dziś Merner występuje solo. Bez ograniczeń gatunkowych, poszukuje własnego języka w muzyce – szczerego, emocjonalnego i nieoczywistego.

„Sam na sam” to pierwszy krok tej nowej drogi – utwór, który ukazuje artystę odważnie balansującego pomiędzy alternatywą a popem. To muzyka, która hipnotyzuje brzmieniem, ale przede wszystkim opowiada historie o bliskości, pożądaniu i tęsknocie.

Jurek Merner – wokalista, instrumentalista, kompozytor i producent – tworzy dźwięki, które wymykają się prostym definicjom. Z jednej strony inspiruje się elektroniką i nowymi technologiami, z drugiej – pozostaje wierny gitarowemu indie. Czerpie z intymności Jamesa Blake’a, rozmachu Thoma Yorke’a i eksperymentów Jamie’ego XX. Na scenie łączy chłód elektroniki z organiczną energią instrumentów, tworząc przestrzeń, w której melancholia spotyka się z rytmem, a refleksja z emocją.