Długo zastanawiałem się, jak ugryźć tę recenzję. „Back to Black. Historia Amy Winehouse” od początku wzbudzał ogromne emocje – zarówno pozytywne, jak i negatywne. Bo jak można robić kolejny film, tym razem fabularny, o kimś, kto nagrał zaledwie dwie płyty? Czy Amy Winehouse naprawdę była aż tak wyjątkowa, że trzeba poświęcać jej tyle uwagi? Otóż była – i to nie tylko muzycznie.
Sam Taylor-Johnson ukazuje Amy w filmie w zupełnie innym świetle, niż mogliśmy ją zobaczyć w dokumencie „Amy”. Można nawet pokusić się o stwierdzenie, że są to dwie poniekąd różne historie, ale każda z nich jest na swój sposób prawdziwa. Reżyserka, tworząc film, wzięła na warsztat teksty piosenek Amy i to właśnie one prowadzą nas przez całą historię.
Marisa Abela, która wciela się w Winehouse, jest bezbłędna w swojej roli. Już podczas oglądania serialu „Branża” (HBO) wiedziałem, że o tej aktorce zrobi się głośno. To wielki talent aktorski, ale również muzyczny. Abela przez cały film śpiewa – począwszy od „Fly Me to the Moon”, które zamienia się w duet z ekranowym ojcem Amy, Mitchem, granym przez Eddiego Marsana, przez „What Is It About Men” z albumu „Frank”, aż po „Rehab” z klasycznego już „Back to Black”.
To, co najbardziej urzekło mnie w filmie, to pokazanie ogromnej miłości Amy do swojej babci, granej przez Lesley Manville. Nigdy wcześniej relacja ta nie została przedstawiona tak wyraźnie – ani w dokumencie „Amy”, ani w żadnej z oficjalnych publikacji książkowych. Więcej na temat ich relacji można było przeczytać w książce „O Amy Winehouse. Historia” Nicka Johnstone’a, która z różnych, dość dziwnych powodów nie została autoryzowana.
Przez cały film Amy, grana przez Marisę Abelę, jest buntowniczką – dokładnie taką, za jaką zawsze ją uważałem. Jeśli czegoś chciała, dążyła do tego za wszelką cenę. Tak było w relacjach z mężczyznami, w muzyce, a także po poznaniu Blake’a, granego przez Jacka O’Connella.
Skupmy się jednak na muzyce. Już pierwsze sceny związane z podpisaniem kontraktu pokazują, że Amy nie zależało na wielkiej karierze. Chciała po prostu dzielić się z ludźmi swoją muzyką – bez zbędnego blichtru i fajerwerków. I właśnie to możemy zobaczyć w filmie „Back to Black. Historia Amy Winehouse”.
Problem alkoholowy Amy został w filmie bardzo mocno uwypuklony, przez co temat narkotyków schodzi nieco na dalszy plan. Bohaterka sama przyznaje, że ma problem zarówno z jednym, jak i z drugim, i że potrzebuje pomocy. Ostatecznie ją otrzymuje i trafia na odwyk. Dzieje się to niestety zbyt późno, o czym fani Amy doskonale wiedzą.
„Back to Black. Historia Amy Winehouse” skupia się na jednym pobycie na odwyku, choć wiemy, że w rzeczywistości było ich więcej. Mimo wszystko w filmie zachowano bardzo ważny element jej historii – wołanie o pomoc.
Na wielkie gratulacje zasługuje P.C. Williams, odpowiedzialna za kostiumy. Dzięki jej pracy Marisa Abela momentami wygląda jak Amy wyjęta wprost ze zdjęcia. Drugim mocnym punktem produkcji są Nick Cave i Warren Ellis, odpowiedzialni za muzykę, która idealnie wtapia się w całą historię.
Oprócz ich kompozycji możemy usłyszeć także znakomity przekrój muzycznych inspiracji Amy – od Lauryn Hill po wielkie divy jazzu, takie jak Billie Holiday.
Czy warto wybrać się na ten film? Zdecydowanie tak! To kolejna cegiełka w opowiadaniu historii jednej z najważniejszych współczesnych artystek naszych czasów.
