W neo-soulowej przestrzeni pojawiła się cudowna jasność. Zespól Salomea nagrał swój piąty w dyskografii album „axxxis”, którym z pewnością skupi na sobie wszystkich kochających Erykah Badu, Jill Scott i tęskniących za oldschoolowym r’n’b. Kiedy natrafiłem na ten album nie mogłem wkleić go w żaden współczesny poziom wykonawczy bo jest tak pięknie wyważony w produkcji, że stoi ponad wszystkim co dziś ukazuje się na rynku muzycznym. Mięsisty bas, klarowna perkusja, oszczędne sample i przepięknie poprowadzony między nimi wokal. Przepięknie. Do tego dorzućmy jeszcze bardzo dobrą grę słów i otrzymujemy album kompletny i totalny.
Salomea to przede wszystkim Rebekka Salomea, która jest nie tylko wokalistką, ale także kompozytorką, tekściarką, producentką i nie jest ona sercem zespołu bo jest on złożony z czterech przedsionków, a każdy z nich napędza to piękne, muzyczne stworzenie. Razem z nią tworzą go Oliver Lutz na basie, Yannis Anft na klawiszach oraz Leif Berger na perkusji. Już od pierwszego utworu wiadomo co tu się zadziało. Zachwycająca produkcja „Stick around” nasycona jest solidnym r’n’b gdzie wokal ani przez chwilę nie przyćmiewa dobrego beatu, a chórki tylko wzmagają poczucie niespodzianek. Tych jest co chwilę więcej idąc przez przesterowane klawisze, schowane plastry sampli, jakże rozbudowaną perkusję i mknącą miedzy nimi bogatą linię basu. Po tak zaskakującym początku można mieć poczucie, że lepiej już nie będzie, ale to tylko poczucie bo całość jest zsynchronizowana na tym samym poziomie odbioru. Więcej jest tutaj właśnie neo-soulu i alternatywnego r’n’b, który buja, pobudza i powoduje, że chce się więcej i częściej. Nawet przy zwalniającym tempo „Compassion”, gdzie tekst zapętlony jedną zwrotką rozwiązany melorecytacją nie pozwala ani na chwilę przestać uczestniczyć w tej wyprawie.
Najbardziej cieszy mnie, że w całej tej produkcji ukryte jest bardzo dużo jazzu. Zarówno harmonie jak i kształt utworów często zmierza właśnie tam, ale nie jest to zaskoczeniem gdy dodamy, że Rebekka jest wykształcona pod względem jazzowego wokalu, a jako kompozytorka śmiało idzie tym tropem by połączyć współczesny mainstream z jazzowymi rozwiązaniami. Bardzo polecam wsłuchać się w drugi plan „Do what u gotta do”. Tam jak dla mnie dzieje się najwięcej. Myślę, że skojarzenia z tym albumem będą przenosić się głównie do Erykah Badu i to nie tylko z poziomu muzyki, formy kompozycji i kolorów aranżacyjnych, ale także pod względem wokalnym. Salomea ma w sobie spokój i konsekwencję stylistyczną, za którymi idzie także precyzyjne przedstawienie emocji. „Show me” oraz „Somethng to look foward to” to najlepsze tego przykłady. Najczęściej jednak zatrzymuję się nad wspomnianym już „Do what you gotta do”. Pokazuje ono jak bardzo zgrany jest to zespól wobec postrzegania muzyki i tego co chcą poprzez nią przekazać. Tutaj też tekst robi ogromną robotę, a refren wpada do głowy tak lekko, że ciężko go potem przebić czymś bardziej intensywnym.
Jeśli znacie już Salomea to gratuluję dobrego wyczucia, a jeśli dopiero poznajecie ten zespól to warto także sięgnąć po ich wcześniejsze albumy, chociaż szczerze przyznam, że dla mnie to właśnie „axxxis” jest tym kulminacyjnym. Jest najbardziej wyważony w swoich produkcjach i ma światowy poziom wykonawczy, intensywność uwagi jak i osobliwość charakteru w swoim przekazie. Gdyby Sohn i Erykah mieli dziecko to byłoby to Salomea. Każdy miłośnik neo-soulu i r’n’b powinien zostać oczarowany równie mocno jak ja, a teraz idę bujać się w rytm „Midnight in Soho”.





