10. James Davis’ Beveled „Arc and Edge”

9. Paulina Przybysz „Insides”

8. Aga Zaryan „Second Time Around”

7. Linda May Han Oh / Akinmusire / Sorey „Strange Heavens”

6. Błoto „Grzyby”

5. Aaron Parks „By All Means”

4. Johanna Linnea Jakobsson „Don’t Overthink It”

3. Sinne Eeg & Jacob Christoffersen „SHIKIORI”

„SHIKIORI” od Sinne Eeg & Jacob Christoffersen to album oparty na intymności, skupieniu i klasie wykonawczej, w którym duet wybiera drogę subtelności zamiast efektownych gestów. Głos Eeg prowadzony jest z wyczuciem narracji i frazy, a fortepian Christoffersena tworzy przestrzeń pełną oddechu, ciszy i harmonicznej elegancji.

To płyta zakorzeniona w tradycji jazzowej ballady i kameralnego songbooka, ale pozbawiona nostalgicznego ciężaru — dojrzała, spokojna i niezwykle konsekwentna. „SHIKIORI” działa najlepiej w skupionym odsłuchu, nagradzając słuchacza niuansami, barwą i naturalnym dialogiem między głosem a instrumentem.

2. Omasta „Jazz Report from the Hood”

Album „Jazz Report from the Hood” od Omasta to jeden z najbardziej bezkompromisowych i zespołowych głosów w polskim jazzie ostatnich lat. Album brzmi jak manifest: gęsty rytmicznie, oparty na kolektywnej improwizacji i silnym pulsie, z wyraźnym zakorzenieniem w tradycji jazzu ulicznego i afroamerykańskiego groove’u.

Siłą tej płyty jest energia zespołu i klarowna tożsamość, która nie potrzebuje solistycznych popisów, by przyciągać uwagę. „Jazz Report from the Hood” to jazz społeczny i miejski, grany z przekonaniem i intensywnością, który udowadnia, że współczesny polski jazz potrafi być jednocześnie aktualny, zespołowy i autentyczny.

1. James Brandon Lewis Quartet „Abstraction Is Deliverance”

„Abstraction Is Deliverance” od James Brandon Lewis Quartet to album, na którym ekspresja i struktura pozostają w idealnej równowadze. Saksofon Lewisa prowadzi narrację intensywną, lecz klarowną, a kwartet działa jak jeden organizm — elastyczny, uważny i dynamiczny.

To jazz głęboko zakorzeniony w tradycji afroamerykańskiej, ale myślący współcześnie: abstrakcja nie oddala tu od emocji, lecz je wzmacnia. Płyta brzmi jak świadoma deklaracja artystyczna — bez pośpiechu, bez ozdobników, z pełnym przekonaniem co do siły improwizacji i kolektywnego grania.