Yoni Mayraz powraca z nowym singlem zatytułowanym „Grey Zone”. Izraelski klawiszowiec, kompozytor i producent związany z londyńską sceną jazzową konsekwentnie rozwija własny język muzyczny, w którym jazzowa improwizacja spotyka się z hip-hopową rytmiką, funkiem i elektroniką. Najnowsza propozycja artysty pojawiła się już w serwisie Spotify.
Mayraz należy do pokolenia muzyków, dla których jazz nie jest zamkniętą formą, lecz punktem wyjścia do swobodnego łączenia stylistyk. W jego twórczości słychać inspiracje hip-hopem lat 90., psychodelicznym funkiem, brzmieniami analogowych syntezatorów oraz muzyką Bliskiego Wschodu. Charakterystyczne partie instrumentów klawiszowych, wyrazisty groove i zamiłowanie do nieoczywistych rozwiązań kompozycyjnych stały się znakami rozpoznawczymi jego działalności.
Istotnym momentem w karierze muzyka był debiutancki album „Dybbuk Tse!” z 2023 roku, który zwrócił uwagę na jego oryginalne podejście do współczesnego jazzu. Kolejnym krokiem okazał się wydany we wrześniu 2025 roku „Dogs Bark Babies Cry”, przygotowany dla PPK Records, wytwórni związanej z Pino Palladino i Davidem Passickiem. Nagrany w londyńskim Konk Studios materiał pokazał bardziej rozbudowane oblicze twórczości Mayraza, podkreślając znaczenie zespołowej interakcji, rytmu i eksperymentów z brzmieniem.
W ostatnim czasie artysta chętnie sięgał również po współpracę z producentami reprezentującymi odmienne muzyczne światy. Przykładem jest wydany w styczniu 2026 roku projekt „Yoni Mayraz Meets Scientist”, w którym jego kompozycje zostały poddane dubowej reinterpretacji przez jamajskiego producenta Scientista. Takie spotkania pokazują, jak naturalnie muzyka Mayraza funkcjonuje poza tradycyjnymi podziałami gatunkowymi.
Tytuł nowego singla, „Grey Zone”, można odczytywać jako nawiązanie do przestrzeni pomiędzy jasno określonymi kategoriami. To skojarzenie szczególnie dobrze pasuje do dotychczasowej drogi artystycznej Mayraza, który zamiast wybierać między jazzem, beatową produkcją a elektroniką, buduje własną estetykę z ich wzajemnego przenikania.
„Grey Zone” dołącza do katalogu muzyka, który z powodzeniem odnajduje się w dynamicznie rozwijającym się środowisku współczesnego jazzu. Dla słuchaczy śledzących londyńską scenę oraz jej związki z hip-hopem i muzyką elektroniczną jest to kolejna okazja do spotkania z twórczością artysty wymykającego się prostym klasyfikacjom.
