11 września miała premierę jedna z jazzowych perełek tego roku. „A Woman’s Voice” Emmy Pilgaard. Jest to jej trzeci studyjny album nastepujących rok po sobie wydawnictw. Jednym z największych atutów Emmy jest to, że wydaje tylko autorskie utwory. Sama pisze i sama komponuje. Uważam, że jest w dzisiejszych czasach niebywałem diamentem w tej dziedzinie zwłaszcza, że ma raptem 30 lat a na swoim koncie bogactwo sukcesów.
W roku 2021 ukończyła Southern Danish Music Conservatory, w 2022 otrzymała na Odense Jazz Festival nagrodę Fińskiego Talentu Jazzowego Roku, a w 2026 na tym samym festiwalu zatriumfowała już jako najlepsza Fińska Muzyczka Jazzowa Roku. Dość niespotykana szybkość na takie rewelacje, ale jej muzyka, testy i wykonania mówią same za siebie. Jest to w pełni zasłużone i myślę, że to dopiero początek tego co Emma może zdobyć w kolejnych latach swojej muzycznej działalności. Pewne jest jedno. Zdobyła serca krytyków i jazzowej publiczności, a to jest przecież najważniejsze.
„A Woman’s Voice” nie jest zwykłą płytą z ładnymi piosenkami. Jest to przeogromna skarbnica inspiracji, podziwu, cierpienia i zasług. Emma wybrała osiem niekoniecznie bardzo znanych kobiet z dziejów duńskiej historii i napisała o każdej z nich utwór. Katalizatorem tego projektu była książka „Kobieto, poznaj swoją historię” autorstwa histroczyki Gry Jexen, która wywarła ogromny wpływ i potrzebę podzielenia się tymi historiami przez Pilgaard. Jako młoda kobieta żyjąca w czasach, które powiedzmy nie są dość stabilne wzięła sobie za cel połączenia przeszłości z teraźniejszością.
Te wszystkie historie zawarte w piosenkach są opowieściami z dziedziny sztuki, muzyki, ale także i tych ciemniejszych, nieunormowanych społecznie dziejowych kart. Album jest tym bardziej wyjątkowy i można się było tego spodziewać, otóż muzycznie nagrany został w całości tylko przez kobiety. Tutaj kolejna rewelacja gdyż za perkusją zasiadła Polka, Patrycja Wybrańczyk. Skład jest międzynarodowy co jest jeszcze bardziej wymowne w przekazie. Na fortepianie zagrała pochodząca z Estonii Rahel Talts, na kontrabasie pochodząca ze Szwecji Hilda Nordkvist, a Danię reprezentuje zarówno Pilgaard na wokalu jak i Viktoria Søndergaard na wibrafonie i Ida Brinch na trąbce.
Każda piosenka to jeden portret. Znalazły tutaj swoje miejsce Anna Ancher – duńska malarka związana ze słynną kolonią artystyczną w Skagen, Else Marie Pade – pionierka duńskiej muzyki elektronicznej, Emilie Sannom – kaskaderka i bohaterka kina niemego, Inge Lehmann – duńska geofizyczka, która zasłynęła badaniami wnętrza ziemi, Thit Jensen – pisarka i działaczka na rzecz praw kobiet, Anne Marie Carl-Nielsen – jedna z najważniejszych duńskich rzeźbiarek, Karen Volf – przedsiębiorczymi, której biznes cukierniczy istnieje do dzisiaj oraz Carla Hansine Petersen, której historia wiąże się z duńską polityką eugeniczną XX wieku. Dość szeroki wachlarz osobowości, który jakże spójnie buduje cały ten album.
To co mi się podoba najbardziej to to, że Emma nie podeszła do nagrania tego albumu ani w edukacyjnym tonie, ani także nie tworzy go czysto wokalnie. Śpiewa o czymś o nie coś. Dla mnie jest tutaj zarówno w 100% świadomą wokalistką, ale także w 100% twórczynią. Żadna z tych ról nie dominuje nad drugą co bardzo mnie zaskoczyło. Bo chociaż muzycznie jest to kwintesencja talentów wszystkich grających na instrumentach artystek, to wokalnie nie jest to skupianie się na technicznych bajerach i właśnie to powoduje, że „A Woman’s Voice” jest tak dobitnie wyczuwalne. Emma opowiada w taki sposób jakby siedziała naprzeciw słuchacza niepotrafiącego się oderwać od spokojnego głosu, za którym to dzieją się prawdziwie jazzowe fajerwerki.
Dużo jest solówek. Wibrafon Viktorii w „Mistress of the air” jest idealnym odpowiednikiem tytułowego powietrza. To zdecydowanie mój ulubiony numer tego albumu. Na ogromną uwagę zasługuje także trąbka Idy w „Hidden melodies”, a warto też skupić się na perkusji i to wcale nie dlatego, że to nasz polski akcent. Patrycja jest niesamowicie subtelna w interpretacji, ale jak trzeba to wie kiedy depnąć sobie mocniej. Naprawdę porządna dawka emocji!
W „Above expectations” cudnie niesymetryczne metrum zapowiada jakże gruby kontrabas Hildy, ale to Rahel na fortepianie jest gwiazdą tego utworu. Jest także utwór gdzie Emma pokusiła się o więcej wokalnych ozdobników wchodząc także na scat, ale nie zdradzę Wam gdzie bo myślę, że to fajne uczucie znaleźć i zaskoczyć się tym samemu. Dla mnie jest to jeden z najlepszych projektów tego roku zarówno muzycznie jak i merytorycznie. Emma Pilgaard to artystka spoza skali, którą najmocniej podziwiam za dbałość o własną wrażliwość. Jest skrajnie unikatowa.
