Henry Threadgill, Vijay Iyer i Dafnis Prieto po raz pierwszy przenoszą do studia muzyczną relację rozwijaną przez kilkanaście lat. Efektem jest album „Fifteen”, wydany 21 sierpnia 2026 roku nakładem Nonesuch Records.

Historia tria sięga 2012 roku, kiedy muzycy spotkali się podczas koncertu w nowojorskim The Jazz Gallery. Od tamtej pory projekt rozwijał się przede wszystkim na scenie, podczas kolejnych występów w Stanach Zjednoczonych i za granicą. „Fifteen” nie jest więc jednorazową sesją trzech wybitnych improwizatorów, lecz zapisem długo budowanej współpracy.

Na albumie znalazło się osiem kompozycji autorstwa wszystkich członków zespołu. Henry Threadgill odpowiada za „Trio Piece”, „Last Night” i „Where Coconuts Fall”, Vijay Iyer za „I Wanted a Map”, „Fire City” i „Perfect Victims”, natomiast Dafnis Prieto skomponował „Gently Trapped” oraz zamykające płytę „On the Way”.

Instrumentarium pozostaje oszczędne: Threadgill gra na saksofonie altowym i flecie, Iyer na fortepianie, a Prieto na perkusji. Brak kontrabasu czy dodatkowych instrumentów harmonicznych sprawia, że muzyka opiera się na bezpośrednim dialogu, rytmie i nieustannym reagowaniu na pomysły partnerów. Kompozycja i improwizacja funkcjonują tu na równych prawach, a każda z trzech osobowości zachowuje własny język.


Spotkanie tych muzyków ma szczególny ciężar także ze względu na ich dorobek. Henry Threadgill należy do najważniejszych postaci amerykańskiej awangardy jazzowej i jest laureatem Nagrody Pulitzera. Vijay Iyer od lat łączy jazz z muzyką współczesną, elektroniką i działalnością akademicką, a Dafnis Prieto jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych współczesnych perkusistów i kompozytorów wywodzących się z kubańskiej tradycji muzycznej.

Materiał zarejestrowano 15 i 16 listopada 2025 roku w Oktaven Audio w Mount Vernon w stanie Nowy Jork. Producentem albumu został Vijay Iyer, za nagranie i miks odpowiadał Ryan Streber, a mastering przygotował Mike Fossenkemper.

„Fifteen” jest przede wszystkim dokumentem dojrzałej relacji artystycznej. Zamiast budować projekt wokół szybkiego efektu studyjnego, Threadgill, Iyer i Prieto przez lata rozwijali wspólny język koncertowy. Dopiero później zdecydowali się utrwalić go na płycie.