Ukazał się „A Supreme Blue”, wspólny album Nicholasa Paytona i zespołu Butcher Brown. Artyści sięgają po materiał z dwóch najważniejszych dzieł w historii jazzu – „Kind of Blue” Milesa Davisa oraz „A Love Supreme” Johna Coltrane’a – nadając klasycznym kompozycjom nowe, współczesne brzmienie.
Premiera albumu przypada w roku setnej rocznicy urodzin Milesa Davisa i Johna Coltrane’a. „A Supreme Blue” nie jest jednak rekonstrukcją legendarnych nagrań ani próbą odtworzenia ich nuta po nucie. Nicholas Payton i Butcher Brown potraktowali kanoniczny repertuar jako punkt wyjścia do własnej muzycznej wypowiedzi, łączącej jazzową improwizację z funkiem, soulem, hip-hopem i pulsującą energią muzyki klubowej.
Na albumie znalazło się dziewięć kompozycji. Pierwszą część wydawnictwa tworzą utwory pochodzące z „Kind of Blue”: „So What”, „Freddie Freeloader”, „Blue in Green”, „All Blues” oraz „Flamenco Sketches”. Drugą część wypełnia kompletna suita „A Love Supreme”: „Acknowledgement”, „Resolution”, „Pursuance” i „Psalm”.
Artyści zachowują charakterystyczne melodie i strukturę oryginalnych kompozycji, jednocześnie zmieniając ich rytmiczny ciężar, fakturę oraz dynamikę. Jednym z najbardziej wyrazistych przykładów jest „All Blues”, w którym rozpoznawalny temat został osadzony w szybszym, inspirowanym muzyką house groove’ie. Dzięki temu klasyczny repertuar zyskuje nowe życie, nie tracąc przy tym związku ze swoim źródłem.
Za współczesne brzmienie projektu odpowiada Butcher Brown – kolektyw z Richmond, który swobodnie porusza się między jazzem, funkiem, soulem, rockiem i hip-hopem. Zespół tworzą DJ Harrison, Corey Fonville, Andrew Randazzo, Marcus „Tennishu” Tenney oraz Morgan Burrs.
Do współpracy grupa zaprosiła Nicholasa Paytona – trębacza, multiinstrumentalistę, producenta i aranżera, którego twórczość od lat rozwija tradycję afroamerykańskiej muzyki improwizowanej. Jego doświadczenie oraz charakterystyczny język muzyczny nadają projektowi wyrazistą tożsamość, łącząc historyczną świadomość z pełną swobodą interpretacyjną.
Już sam tytuł „A Supreme Blue” bezpośrednio nawiązuje do albumów Davisa i Coltrane’a, łącząc ich odmienne muzyczne światy. Z jednej strony pojawia się przestrzeń, subtelność i modalna elegancja „Kind of Blue”, z drugiej – intensywność, duchowe skupienie i rozbudowana narracja „A Love Supreme”.
Album jest hołdem złożonym dwóm mistrzom, ale przede wszystkim świadectwem żywotności ich twórczości. Payton i Butcher Brown pokazują, że jazzowy kanon nie musi być muzealnym eksponatem. Może pozostawać otwartym językiem, który kolejne pokolenia artystów rozwijają za pomocą własnych doświadczeń, inspiracji i środków wyrazu.
