Francusko-algierski trębacz i producent Daoud przygotowuje się do premiery swojego drugiego albumu zatytułowanego „ok”, który ukaże się 29 sierpnia nakładem uznanej wytwórni ACT Music. Jednym z najbardziej intrygujących momentów nadchodzącej płyty jest utwór „Le Bâtard”, będący efektem współpracy z polskim saksofonistą Kubą Więckiem.
Album „ok” to podróż przez różnorodne brzmienia – od jazzu i funku, przez hip-hop, aż po wpływy muzyki afrykańskiej i rocka. To nie tyle klasyczna płyta jazzowa, co emocjonalna mapa – pełna kontrastów, niedopowiedzeń i buntowniczej ironii. Sam Daoud określa ją jako „muzyczne pogodzenie się z tym, czego nie da się zmienić” – stąd tytułowe, lakoniczne „ok”.
„Le Bâtard” idealnie wpisuje się w tę filozofię. To utwór, który balansuje na granicy nastrojowości i niepokoju. Saksofon altowy Więcka wnosi do kompozycji ciepło, ale i niepokój – jego frazy są intensywne, czasem melancholijne, czasem prowokacyjne. Z kolei brzmieniowy świat Daouda – surowy, nieoczywisty, pełen pulsujących rytmów i subtelnych zgrzytów – tworzy tło, które nieustannie podważa przyjęte konwencje.
Kuba Więcek, znany z solowych projektów i współpracy z Marcinem Maseckim czy Michałem Barańskim, od lat eksploruje pogranicza jazzu, elektroniki i eksperymentu. W „Le Bâtard” nie tylko odnajduje się w estetyce Daouda, ale wręcz ją wzmacnia – jego saksofon to głos, który komentuje, pyta, czasem krzyczy, czasem milknie. Ten dialog – pozbawiony słów, ale nasycony emocjami – staje się osią całego utworu.
Zapowiadany album „ok” to projekt silnie osobisty, zarówno muzycznie, jak i koncepcyjnie. Jego centralnym tematem jest napięcie między akceptacją a buntem, melancholią a energią, rezygnacją a nadzieją. Singlowe zapowiedzi, takie jak „Dijon” czy „Plato’s Twins”, już teraz wskazują na odważne podejście do formy i brzmienia.
W tym kontekście „Le Bâtard” nie jest wyjątkiem – to muzyka wymagająca, ale nagradzająca uważnego słuchacza. Spotkanie Daouda i Więcka można uznać za przykład artystycznej synergii – dwóch twórców, którzy mimo odmiennych korzeni, rozumieją się bez słów.
„Le Bâtard” to nie tylko zapowiedź albumu ok, ale także symbol współczesnego, transgranicznego jazzu. To utwór, który łączy różne języki – kulturowe i muzyczne – w jedną, spójną opowieść. Warto się wsłuchać.
